Welkom bij het verslag van onze werkvakantie in Gambia! Wij zijn een enthousiast team van zes vrijwilligers van Stichting Vossenburght Project Gambia: Marga, Harry, Henk, Bonno, Monique en Nico Jan. Marga was al in Gambia. Zij is getrouwd met de Gambiaanse Alagie, bij wie thuis al onze ingezamelde spullen veilig staan opgeslagen. De rest van de groep is later per vliegtuig richting Banjul vertrokken.
Aan deze reis is een hoop voorbereiding voorafgegaan. We hebben namelijk maar liefst 200 grote bananendozen vol met medische spullen, kinderkleding en schoolmaterialen verzameld en per zeecontainer vooruit gestuurd. Tijdens deze werkvakantie gaan we met ons team langs verschillende arme scholen en ziekenhuizen om al deze mooie en broodnodige spullen vanuit het huis van Alagie persoonlijk uit te delen.
Daarnaast hebben we nog een prachtig doel voor ogen: we zijn een crowdfunding gestart om een waterput te laten boren in het dorpje Bureng, zodat de lokale bevolking daar toegang krijgt tot schoon drinkwater.
Meer informatie over ons werk en onze projecten vind je op onze website: www.vossenburght.nl/gambia. Via dit verslag nemen we jullie graag mee op ons avontuur!
Woensdag 18 maart 2026
Midden in de nacht begon ons avontuur. Om 01:00 uur stapten we met z’n vijven in de auto en reden we richting Schiphol. Na een vlotte rit hebben we ingecheckt en om 07:05 uur stegen we op voor onze vlucht naar Banjul. We hebben een hele goede en rustige vlucht gehad.
Eenmaal geland en herenigd met onze koffers, stond er een bus klaar om ons naar ons verblijf voor de komende tijd te brengen: hotel Bamboo Garden in de wijk Kololi in de regio Serekunda. Nadat de kamers waren verdeeld en we onszelf hadden geïnstalleerd, doken we snel even het zwembad in om de lange reis letterlijk van ons af te spoelen.
's Avonds wandelden we naar een gezellig straatje vlak achter het hotel voor ons eerste diner. Het was erg gezellig, maar de vermoeidheid van de gebroken nacht en de vliegreis sloeg toen wel echt toe. We waren helemaal op. Om 20:30 uur lag iedereen dan ook al uitgeteld in bed, klaar om op te laden voor het echte werk!
Donderdag 19 maart 2026
Vandaag mochten we echt aan de slag! Donderdagochtend werden we opgehaald door Alagie en Marga. Gezamenlijk zijn we naar het huis van Alagie gereden, waar de 200 bananendozen hoog opgestapeld op ons stonden te wachten.
Na een gezellig bakje koffie zijn we flink aan de slag gegaan. We hebben de volledige lading uitgezocht, de inhoud zorgvuldig verdeeld voor de verschillende scholen en ziekenhuizen, en alles overzichtelijk genummerd. Toen die enorme berg werk erop zat, is alles weer netjes in het huis opgeslagen voor de distributie van de komende dagen. Tussen het harde werken door werden we overigens flink in de watten gelegd: de zus van Alagie had een verrukkelijke Domoda voor ons gekookt als lunch, een traditioneel Gambiaans gerecht met pindasaus.
Nadat al het werk erop zat en de dozen weer veilig binnen stonden, zijn we teruggekeerd naar hotel Bamboo Garden. Daar hebben we ons even lekker opgefrist. De avond hebben we ontspannen afgesloten met een diner in een sfeervolle strandtent, Poco Loco Beach Bar & Restaurant, onder het genot van vrolijke reggaemuziek op de achtergrond. Daarna was het tijd om terug te gaan naar het hotel, waar we met een ontzettend tevreden gevoel over al het verrichte werk in slaap zijn gevallen.
Vrijdag 20 maart 2026
Vandaag hadden we een welverdiende rustdag ingelast! Dit had alles te maken met het Suikerfeest (Korité), een hele belangrijke en feestelijke dag in Gambia. In de loop van de middag zijn we naar Alagie en Marga gegaan om deze bijzondere dag samen met hen te vieren en de Gambiaanse feestvreugde van dichtbij mee te maken.
We werden opnieuw enorm in de watten gelegd. De zus van Alagie had weer uren in de keuken gestaan en toverde iets verrukkelijks op tafel. Dit keer kregen we een smakelijk, ietwat pittig rijstgerecht met rundvlees, waarin ook wortel en aardappel waren verwerkt, geserveerd met frisse komkommer (dit klinkt als de bekende traditionele Benachin!). Tijdens deze maaltijd hebben we bovendien voor het eerst kennisgemaakt met de moeder van Alagie, wat een ontzettend mooie en warme ontmoeting was.
Na het eten dronken we gezellig samen koffie, maar we bleken nog lang niet klaar te zijn met het feestmaal. Er werd namelijk nóg een fantastisch gerecht geserveerd: malse kip met uien en mosterd (de klassieke Gambiaanse Chicken Yassa). Het was een waar feestmaal!
Aan het einde van de dag heeft de taxichauffeur ons weer veilig terug naar het hotel gebracht. Onderweg hebben we een heleboel kinderen langs de kant van de weg verwend door snoepjes en lolly's uit te delen; prachtig om al die blije gezichten te zien. Eenmaal aangekomen bij het hotel hebben we direct alle voorbereidingen getroffen voor morgen. Na deze rustdag zijn we er weer helemaal klaar voor om de handen uit de mouwen te steken!
Zaterdag 21 maart 2026
Vandaag stond in het teken van een weerzien met een oude bekende: onze Gambiaanse vriend Bakary, die we al jaren kennen. Na een goed ontbijt werden we door een taxi, mét Bakary erin, opgehaald bij het hotel.
Bakary woont in een grote, arme compound in Brikama. Omdat we wisten dat de nood daar hoog is, kwamen we natuurlijk niet met lege handen aan. We hadden maar liefst zeven dozen vol kleding meegenomen voor de bewoners en de kinderen van de compound. Voor Bakary zelf hadden we een extra verrassing: een koffer vol met tweedehands gereedschap. Dat kan hij ontzettend goed gebruiken nu hij een nieuwe baan heeft als elektricien! Ook aan zijn familie was gedacht. We brachten 50 kilo rijst, 15 liter olijfolie en een heleboel verschillende groentezaden mee voor zijn moeder. De gieter die we speciaal in onze koffer hadden meegenomen, werd door haar direct enthousiast in gebruik genomen in haar groentetuin.
Natuurlijk hadden we ook weer snoep en ballonnen bij ons. Het blijft elke keer weer fantastisch om die kleine handjes te vullen en al die blije gezichtjes te zien oplichten.
Tijdens ons bezoek nam Bakary ons mee naar een jongetje in de compound dat onze hulp heel hard nodig heeft. Hij loopt al jaren rond met een ontstoken oog en een soort tumor die steeds groter lijkt te worden. Heel erg aangrijpend om te zien. Omdat we de komende dagen richting Soma reizen en daar ook een oogkliniek bezoeken, hebben we zoveel mogelijk informatie over zijn situatie verzameld. We hopen dit in Soma met de oogarts te kunnen bespreken, om zo te kijken of er misschien chirurgische mogelijkheden zijn om dit jongetje te helpen. We duimen!
Na dit indrukwekkende moment keerden we terug naar het huis van Bakary, waar een heerlijke lunch op ons wachtte. Zijn moeder had een fantastische, traditionele Domoda voor ons gemaakt. Na het eten was het tijd om afscheid te nemen van de familie en alle kinderen in de compound. Samen met Bakary reden we terug naar het hotel, waar we onze Gambiaanse vriend weer gedag zegden.
Omdat we nog een stuk van de middag over hadden, zijn we ons even gaan omkleden om nog even te genieten van het uitgestrekte strand, de Atlantische Oceaan en de sfeer onder de locals. Er stond een stevige wind, waardoor het eigenlijk helemaal niet zo warm was op het strand. Na een gezellig uurtje uitwaaien zijn we terug gewandeld naar het hotel. Nadat we ons hadden opgefrist, besloten we de dag af te sluiten met een diner heel dicht bij ons verblijf. En eerlijk is eerlijk: na al die heerlijke Gambiaanse gerechten was het stiekem toch wel heel erg lekker om te genieten van een oer-Hollands maaltje met patat, een kroket en een frikadel speciaal!
Zondag 22 maart 2026
Een vroege start
De dag begon vroeg! Om 08:00 uur werden we opgehaald en zijn we direct doorgereden naar het huis van Alagie. Daar wachtte ons weer een flinke sjouwklus: we hebben de dozen voor maar liefst vijf verschillende ziekenhuizen en klinieken in en op de auto geladen. Nadat alles muurvast was vastgebonden en we een welverdiende bak koffie achter de kiezen hadden, vertrokken we rond 09:30 uur richting de binnenlanden van de regio Foni.
Onze route van vandaag bracht ons langs vier dorpen om in totaal vijf medische posten te bevoorraden: Kassagne, Batabut, Somita en Kandonk.
Onze eerste stop was Kassagne. En wát een ontvangst! We werden onthaald met zang, trommels en dans, voornamelijk door de vrouwen en veel kinderen uit de gemeenschap. We voelden ons ontzettend welkom. De realiteit in het ziekenhuisje was echter schrijnend: het zag er erg verwaarloosd uit, er waren amper spullen en de voorraad medicijnen was minimaal. De ambulance is al maanden stuk en ze moeten het doen met slechts één bloeddrukmeter (een tweede is dan ook een grote wens). De overdracht verliep heel officieel met toespraken van onder andere de imam (die startte met een gebed), het dorpshoofd, een vertegenwoordigster namens alle vrouwen en de lokale arts. Alles werd zorgvuldig vertaald van het Mandinka naar het Engels en weer terug. De dankbaarheid van de mensen was enorm. Na een korte rondleiding stapten we weer in de auto.
Onze tweede stop was het ziekenhuis in Batabut. Hoewel het onthaal hier iets rustiger was, werden we opnieuw door meerdere sprekers hartelijk bedankt. Dit ziekenhuis was iets minder verwaarloosd dan de vorige post en de apotheek was gelukkig goed bevoorraad. Toch liepen we ook hier tegen grote en kleine problemen aan: de ambulance was kapot, en simpele dingen zoals de printer deden het niet omdat er simpelweg geen inktcartridges beschikbaar waren. Na het uitladen zijn we met een goed gevoel weer doorgereden.
Daarna arriveerden we in Somita. Helaas hoorden we hier hetzelfde trieste verhaal over een kapotte ambulance die ze eigenlijk niet kunnen missen. De staat van het gebouw was erg slecht; er was geen stroom en soms is er zelfs helemaal geen water. Ook de voorraden in dit ziekenhuis waren bedroevend laag. Nadat we de dozen hadden afgeladen, volgden er weer de nodige mooie toespraken van de ontzettend dankbare medewerkers en bewoners.
4 en 5. Dansende vrouwen en een krakkemikkige kliniek in Kandonk
Onze laatste bestemming was Kandonk (soms ook Dankong genoemd). Het was duidelijk dat we hier echt werden verwacht: het welkom was prachtig, met enorm veel zang en dans van de vrouwen. Dit was geen standaard ziekenhuis, maar meer een soort 'family health center' op een compound. Om eerlijk te zijn kon je het eigenlijk geen kliniek noemen; het was meer een krot zonder water en stroom, dat in Nederland allang rijp voor de sloop zou zijn. Gelukkig hoorden we wel dat er plannen zijn voor een nieuw gebouw.
Bij deze post hebben we meerdere dozen afgeladen, bestemd voor twéé klinieken (hiermee stond de teller voor vandaag inderdaad op vijf!). De tweede kliniek was voor ons te slecht bereikbaar, dus zij komen hun dozen zelf ophalen in Kandonk. Opnieuw kregen we een prachtig welkom vol speeches en intense dankbaarheid.
Terug naar het hotel
Na deze reeks aan prachtige, maar zeker ook indrukwekkende en vermoeiende ervaringen, zijn we weer teruggereden richting het hotel. Het was een erg drukke en warme dag vol indrukken. We hebben daarom lekker makkelijk bij het hotel gegeten en zijn daarna allemaal op tijd ons bed in gedoken.
Maandag 23 maart 2026
Een vroege start met een parlementslid
Vandaag stond er weer een ontzettend drukke, maar bijzondere dag voor de boeg. De wekker ging vroeg, want al om 06:30 uur werden we opgehaald door Alagie, Marga én een heel speciale gast: Honorable Kemo Gassama. Kemo is een gekozen parlementslid (National Assembly Member, ofwel NAM) in Gambia en vertegenwoordigt het kiesdistrict Lower Baddibu. Vandaag ging hij met ons mee op pad om de gezondheidszorg in zijn eigen regio te ondersteunen.
We vertrokken met een indrukwekkend konvooi van twee auto's richting de North Bank Region: de officiële regeringsauto en een pick-up truck die zwaar beladen was met maar liefst 50 dozen vol broodnodige medische materialen.
De oversteek naar Barra
Onze route bracht ons eerst naar Banjul, waar we de ferry namen voor de oversteek naar Barra. De veerboot zat tjokvol met Gambianen. Het was een prachtig, kleurrijk en chaotisch schouwspel: mensen met torenhoge stapels bagage, allerlei handelswaar en overal verkopers die pinda's aanboden. Eenmaal aan de overkant in Barra hebben we snel koffiegedronken en wat stevigs gegeten. Dit was hard nodig, want we wisten dat er de rest van de dag geen tijd of gelegenheid meer zou zijn voor een lunchpauze!
Langs de klinieken in Lower Baddibu
Met een gevulde maag begonnen we aan onze tocht langs de verschillende medische posten. We hebben vandaag de volgende vijf locaties bezocht:
Ceremonies vol respect en dankbaarheid
De bezoeken waren stuk voor stuk zeer indrukwekkend. Bij elke kliniek werden we op een traditionele en uiterst respectvolle manier ontvangen. Een teken van groot respect was dat de belangrijkste lokale leiders overal de tijd namen om bij de overdracht aanwezig te zijn.
Elke bijeenkomst volgde een vaste, officiële structuur:
Na de officiële overhandiging van de spullen werd er steevast nogmaals gebeden. De intense dankbaarheid straalde er bij iedereen vanaf; dat raakt je echt.
Een lange weg terug
Na een slopende, maar prachtige dag, maakten we in het pikkedonker de overtocht met de ferry weer terug. Eenmaal aan de overkant hebben we met de hele groep, inclusief parlementslid Kemo, nog ergens gezellig gegeten om de dag af te sluiten. Toen we uiteindelijk rond 23:00 uur weer bij het hotel aankwamen, waren we kapot. Maar we doken ons bed in met een ontzettend goed en voldaan gevoel!
Dinsdag 24 maart 2026
Na al die indrukwekkende, lange en soms ook emotionele dagen vol indrukken, ritten over hobbelige wegen en het sjouwen met tientallen bananendozen, was het vandaag tijd voor... helemaal niets! We hebben een zeer welverdiende rustdag ingelast.
De wekker mocht voor de verandering een keer uitblijven. We hebben de hele dag heerlijk gerelaxt en genoten van de rust rondom het zwembad van ons hotel Bamboo Garden. Het was het perfecte moment om de spieren even rust te geven, een boekje te lezen in de zon, verkoeling te zoeken in het water en natuurlijk uitgebreid met elkaar na te praten over alle bijzondere en aangrijpende ontmoetingen van de afgelopen week. Het was heerlijk om even de batterij op te laden. Na dit fijne dagje 'nietsdoen' zijn we er weer helemaal klaar voor om er morgen met frisse energie tegenaan te gaan!
Woensdag 25 maart 2026
Een vrolijke ochtend vol scholen
Na onze rustdag gisteren, stonden we vanochtend weer fris en fruitig klaar. Om 07:30 uur werden we opgehaald door Alagie en Marga. Vandaag stond de dag namelijk in het teken van het bezoeken van arme scholen in de regio.
Bij elke school werden we ontzettend hartelijk en warm ontvangen. Bij een aantal scholen hadden de kinderen zelfs speciaal voor onze komst liedjes ingestudeerd! Na een paar korte, welkomstwoorden hebben we de bananendozen vol schoolspullen overhandigd en kregen alle kinderen natuurlijk een lekker snoepje. Het ijs was overal snel gebroken; we hebben zelfs een paar keer luidkeels en met de bijbehorende bewegingen 'Hoofd, schouders, knie en teen' gezongen met de kinderen. Prachtig om te doen!
We zijn vandaag bij de volgende vijf scholen langs geweest:
Bezoek aan de kliniek in Jambur
Na deze vrolijke schoolbezoeken hebben we onze route vervolgd naar het ziekenhuisje in Jambur (de Jambur Health Clinic). Hier hebben we nog eens 10 dozen met medische materialen gedoneerd. Net als afgelopen maandag werden we hier weer plechtig toegesproken door de belangrijkste lokale leiders. Wat deze overdracht extra mooi en bijzonder maakte, was dat zelfs de schoonmaakster van de kliniek de tijd nam om ons uitgebreid en emotioneel te bedanken.
Gambiaanse lunch en 47 dozen laden
Na al deze bezoeken reden we naar het huis van Alagie. Daar had zijn zus zich weer enorm uitgesloofd in de keuken. We werden verwend met twee heerlijke traditionele gerechten: Yassa en Domoda. Om de dorst te lessen kregen we verfrissend Baobabsap, Wonjo (een zoete, rode hibiscusdrank) en water.
Na deze stevige lunch moesten de handen weer flink uit de mouwen: we hebben maar liefst 47 nieuwe dozen op de auto geladen voor de volgende rit.
Ontspannen avond in het hotel
Met de volgeladen auto reden we vervolgens terug naar hotel Bamboo Garden. Omdat we morgen heel erg vroeg op pad gaan, hebben we voor Alagie en Marga een kamer geregeld zodat ze gezellig een nachtje bij ons in het hotel konden blijven slapen. Aan het eind van de middag hebben we nog even heerlijk bij het zwembad gelegen en gezwommen.
Na het opfrissen zijn we aangeschoven voor het diner in het hotel. Op speciaal verzoek kregen we vanavond iets heel bijzonders voorgeschoteld: bananenpizza! Dat smaakte verrassend goed. We hebben het overigens niet te laat gemaakt, want we moesten op tijd ons bed in. Morgenochtend start ons programma namelijk al om 05:00 uur!
Donderdag 26 maart 2026
Een rit in het donker naar Mansa Konko
Vanochtend ging de wekker onmenselijk vroeg. Om precies 05:00 uur vertrokken we vanaf het hotel voor een lange rit naar Soma, gelegen in de regio Mansa Konko. Het eerste deel van de ruim drie uur durende rit legden we af in het pikkedonker. Eenmaal aangekomen in Soma zijn we direct aangeschoven voor een lekker ontbijt in een eenvoudig, lokaal restaurantje waar we eigenlijk altijd even stoppen als we in dit gebied zijn. Het voelde weer heel vertrouwd!
Soma en Jalangbereh: Dankbaarheid zonder toespraken
Na het ontbijt reden we door naar het Soma Health Center. Hier ontmoetten we onze vaste contactpersoon Ebrahima, de hoofdverpleegkundige. Er werden weer 10 dozen van het dak van de auto gehaald en overhandigd. Naast de standaard medische materialen hadden we deze keer ook een speciale doos vol tweedehands brillen uit Nederland bij ons, die we persoonlijk aan het hoofd van de lokale eye clinic hebben gegeven. Er waren dit keer geen officiële speeches georganiseerd, en om heel eerlijk te zijn was dat stiekem best even fijn na alle formele plichtplegingen van de afgelopen dagen. De dankbaarheid was er overigens niet minder om!
Vervolgens reden we door naar het Jalangbereh Health Center om ook daar dozen af te leveren. Ebrahima reisde met ons mee, aangezien bepaalde afdelingen van deze kliniek ook onder zijn supervisie vallen. Omdat er die dag helaas iemand in het dorp was overleden, werden ook hier uit respect de welkomsttoespraken achterwege gelaten. De artsen en verpleegkundigen waren enorm blij met de gebrachte spullen.
Voordat we naar het derde ziekenhuis trokken, brachten we nog een kort bezoek aan de compound van Ebrahima zelf. We hebben daar kennisgemaakt met zijn moeder en andere familieleden; een ontmoeting die voor hem persoonlijk erg belangrijk was, en voor ons heel bijzonder om mee te maken.
De waterput in Bureng: Een droom wordt werkelijkheid
Onze volgende stop was het Bureng Minor Health Centre, waar we opnieuw 10 dozen aan de medici mochten overhandigen. Ook hier was de dankbaarheid groot.
Maar in Bureng gebeurde er vandaag nog iets heel speciaals. Zoals jullie weten, zijn we een crowdfunding gestart om een waterput te laten boren in de tuin van dit ziekenhuis. Samen met Ebrahima, het hoofd van het ziekenhuis en een aantal medewerkers van het boorbedrijf hebben we vandaag de exacte locatie bekeken waar geboord gaat worden, en zagen we de eerste materialen al klaarliggen! Iedereen ter plaatse is zo ontzettend blij en dankbaar dat Stichting Vossenburght dit mogelijk maakt. Het is een prachtig project dat nu écht tastbaar begint te worden.
Na een warm afscheid van Ebrahima en de staf, hebben we onderweg nog een heleboel kinderen blij gemaakt met snoepjes en ballonnen.
De laatste dozen en aankomst in Janjanbureh
Rond 13:00 uur begonnen we aan een rit van anderhalf uur richting Janjanbureh (vroeger bekend onder de koloniale naam Georgetown). Onze bestemming was de prachtige lodge van onze oude bekende Musa: Cheers and Musa's River Side Garden. Na een heerlijke lunch aan het water was het tijd voor een mijlpaal: we hebben onze allerlaatste dozen overhandigd bij de Janjanbureh Health Facility! We kwamen hier, in tegenstelling tot bij de andere ziekenhuizen, compleet onaangekondigd aan. De drie aanwezige verpleegkundigen waren even flink overrompeld, maar daarna natuurlijk ontzettend blij met de onverwachte donatie van medische spullen. Onze klus zit erop!
Op bezoek bij zilversmid Lamin
Nu alle 200 bananendozen officieel zijn uitgedeeld, was er tijd voor ontspanning en een bezoek aan de plaatselijke zilversmid. Zodra we in de buurt van Janjanbureh zijn, is een bezoek aan de werkplaats van Lamin vaste prik. Door onze jaarlijkse reizen is hij inmiddels een echte vriend geworden.
Zijn werkplek is een prachtig toonbeeld van lokale vindingrijkheid: een open, bescheiden onderkomen van ruwe houten palen en golfplaten, met een handgeschilderd 'Welcome'-bord aan de straatkant. Lamin zit er steevast gehurkt in het zand, vol overgave te werken bij zijn kleine houtskoolvuurtje. Terwijl we bijkletsten op een bankje, was het weer fascinerend om te zien hoe hij met eenvoudige, zware gereedschappen het stugge zilver weet om te toveren tot verfijnde, glanzende sieraden. Maar wat deze plek misschien wel het meest bijzonder maakt, zit in de kleine details: tussen de hamers, vijlen en oude theeblikjes staan kleine bakjes water die Lamin speciaal heeft neergezet voor de dorstige hagedissen die rondkruipen. Het tekent niet alleen zijn vakmanschap, maar vooral de zachtaardige man achter het gereedschap. Zijn levensmotto "Happy Family, Happy Life" past dan ook perfect bij hem.
Nadat we enkele prachtige sieraden hadden gekocht, zijn we teruggewandeld naar de lodge van Musa. Daar hebben we heerlijk gerelaxt aan de rivier, en enkelen van ons hebben zelfs nog even een verfrissende duik genomen. Rond 19:00 uur stond er een heerlijk Domoda-buffet voor ons klaar. Na een goede bak koffie en nog even gezellig napraten, zijn we na deze indrukwekkende dag heerlijk in slaap gevallen.
Vrijdag 27 maart 2026
Afscheid van Janjanbureh
Na een goede en rustige nacht in de sfeervolle lodge van Musa, konden we de dag goed beginnen. We kregen een heerlijk ontbijt voorgeschoteld met onder andere vers brood en een smakelijke omelet. Met een goedgevulde maag namen we rond 09:00 uur afscheid en stapten we weer in de auto, klaar voor de terugreis naar ons eigen, vertrouwde hotel aan de kust.
Een warme rit naar de kust
Het werd een lange en behoorlijk warme tocht van ruim vijf uur dwars door het binnenland van Gambia. Omdat we de afgelopen dagen natuurlijk al onze 200 bananendozen hadden uitgedeeld, reisden we voor het eerst 'licht'. De auto was leeg en ons prachtige werk zat er officieel op! Dat zorgde tijdens de rit toch wel voor een heel bijzonder en voldaan gevoel. Onderweg hebben we niet veel meer gestopt; we hebben alleen in het bekende Soma nog even gepauzeerd om de benen te strekken en een goede kop koffie te drinken. Omstreeks 15:30 uur draaiden we voorspoedig het terrein van hotel Bamboo Garden weer op.
Ontspannen en een oer-Hollands diner
Na aankomst was het de hoogste tijd om even heerlijk te ontspannen. We hebben nog even lekker bij het zwembad gelegen, het reisstof van ons af gedoucht en ons omgekleed. Daarna zijn we te voet naar 'de Strip' gegaan, een bekende, gezellige en toeristische straat in Senegambia op loopafstand van ons hotel.
Voor het diner streken we neer bij Restaurant Valkenburg. Na alle fantastische, maar ook pittige Gambiaanse rijstgerechten van de afgelopen week, was het een erg leuke verrassing om de menukaart hier te bekijken: een oer-Hollandse kaart! Er werd dan ook volop genoten van andijviestamppot met een stevige gehaktbal, een frikandel speciaal en een ouderwets broodje kroket. Het was een ontzettend heerlijke en vertrouwde afsluiting van een ronduit geweldige en indrukwekkende werkvakantie.
Na dit gezellige diner was het tijd voor een eerste afscheid binnen onze groep. Marga vloog namelijk iets eerder naar huis dan de rest van de werkgroep. Alagie heeft haar na het eten direct naar het vliegveld gebracht. De rest van de groep is op het gemakje terug gewandeld naar het hotel, klaar om na deze lange reisdag onder de wol te kruipen voor hopelijk een hele goede nachtrust.
Zaterdag 28 maart en zondag 29 maart 2026
Een laatste aandenken
Na een heerlijke, lange nachtrust begonnen we onze laatste dag in Gambia met een goed ontbijt. Voordat we de koffers definitief dichtritsten, hebben we nog even de tijd genomen om een prachtig aandenken te kopen bij de lokale houtsnijder, die altijd met zijn indrukwekkende handwerk voor het hotel staat. Daarna was het toch echt tijd om de tassen te pakken en uit te checken bij Bamboo Garden.
Afscheid van Gambia en de vlucht
We werden naar de luchthaven van Banjul gebracht, met een lange en vermoeiende thuisreis voor de boeg. Onze vlucht had nog een tussenstop op het eiland Sal in Kaapverdië. De vliegreis zelf verliep gelukkig voorspoedig en rustig, maar het venijn van de reis zat hem dit keer in de staart.
Een flinke temperatuurshock
Eenmaal geland op Schiphol moesten we best even wachten op de koffers. Maar daarna begon het echte afzien pas: we hebben ruim vijf kwartier in de snijdende kou op de pendelbus naar de parkeerplaats moeten wachten. Wat een enorme temperatuurshock! Het verschil met Gambia was meer dan 30 graden. Toen we verkleumd bij de auto aankwamen, wachtte ons nog een verrassing: we moesten eerst de ruiten krabben. Dat voelde ontzettend onwerkelijk en bizar na al die hete, klamme en stoffige dagen in het Afrikaanse binnenland.
Terug in Winschoten
Nadat de auto ijsvrij was, begonnen we aan de allerlaatste etappe van onze reis: de lange rit richting Winschoten. Toen we daar zondagochtend vroeg eindelijk aankwamen, waren we helemaal bekaf en zijn we razendsnel ons eigen, vertrouwde bed ingedoken. We kijken met ontzettend veel dankbaarheid en voldoening terug op een prachtige, enerverende en ronduit indrukwekkende werkvakantie. We hebben in korte tijd zoveel gezien, beleefd en met eigen ogen mogen ervaren hoeveel impact onze stichting ter plaatse maakt. Het was een reis om nooit te vergeten!
Website in samenwerking met J-Concept
Daardoor zijn wij tijdelijk bereikbaar op het volgende telefoonnummer: 0642450684